เพื่อน ๆ คงมีความคิดเห็นไม่แตกต่างกัน ว่า หางานหรือหาอาชีพ สุดท้ายก็คือเงินเหมือนเดิม ยิ่งในภาวะเศรษฐกิจแย่ อย่างนี้แล้ว ไม่มีเวลามานั่งคิดให้เสียเวลา ขอให้มีงาน มีเงินสำหรับเลี้ยงตัวเอง และครอบครัวก่อนเป็นดีที่สุด

       ใช่ครับ นี้คือความจริงที่ปฎิเสธไม่ได้เลย แต่อย่างลืมน่ะครับว่า งานที่เราหาได้นั้น จะเป็นพื้นฐานแห่งอาชีพของเรา ในอนาคตของเรา คนที่มุ่งแต่หางาน แล้วทำงานไปวัน ๆ ขอเพียงเงินเดือนก็พอ คนแบบนี้อาจจะต้องหางานไปเรื่อยๆ ถ้ารายได้ไม่พอใจ ก็ยังต้องหางานใหม่ ๆให้ได้เงินตามที่ต้องการ

       "แต่คนที่หาอาชีพ จะมองไกลไปในอนาคต และไม่มุ่งเฉพาะหารายได้ แต่เขามุ่งที่การเรียนรู้ พัฒนาขีดความรู้ความสามารถ และการพัฒนาตนเองเป็นหัวใจสำคัญ แม้จะเกิดภาวะที่ต้องปลดคนงาน หรือองค์ ที่ตนทำงานอยู่มีอันเป็นไป อย่างไร ก็ไม่มีผลกระทบมากมายนัก เพราะ คนที่มุ่งอาชีพให้กับตนเอง ยอมสามารถ ประกอบอาชีพเลี้ยงตัวและครอบครัวได้ ซึ่งต่างกับคนที่มุ่งหางาน ที่เมื่อองค์กรล้ม คนหางานก็แน่นอนครับ ก็ต้องล้มตาม

       เพื่อน ๆ หลายคนจำนวนมากที่มีมุ่งแต่หารายได้ที่ตนเองต้องการโดยละเลยค้นหาศักยภาพที่ตนมีอยู่เพื่อพัฒนา ขี้นมาเพื่อเป็นอาชีพที่ตนสามารถสร้างรายได้ให้กับตนเองในอนาคตที่ไม่แน่นอน

       เพื่อน ๆ อาจจะพบว่าคนที่อายุ ระหว่าง35-45 ปีหลายคนที่จับจด มองตัวเองไม่ออกว่าจะก้าวเดินไปบนเส้นทางสายอาชีพไหน เพราะมัวแต่หางาน ทำงานเพียงเพื่อให้ตอบสนององค์กร หรือ เพื่อให้รายได้ตามที่ตนพอใจ ด้วยวิธีเช่นนั้น ก็จะต้องกระโดดไป กระโดดมาระหว่างงานแต่ละอย่าง และไม่อาจจับอะไรเป็นหลักได้