http://www.youtube.com/watch?v=GnmCJzqFfXg http://www.youtube.com/watch?v=FNbY9hMSuKI http://www.youtube.com/watch?v=4j9lFeFj6sw

หลายคนบอกว่า ค่าแรงงานขั้นต่ำขึ้น สะเทือนธุรกิจขนาดเล็กทันที แต่เป็นผลกระทบในระยะสั้น เพราะถ้ากำลังซื้อของคนยากจนเกิดเมื่อไร คนแรกที่ได้ประโยชน์คือแม่ค้า เพราะคนยากจนจะไม่นำเงินรายได้มาซื้อสินค้าฟุ่มเฟือย ค่าแรงงานขั้นต่ำที่เหมาะสมต้องขึ้นไปถึง 500 บาทต่อวันถ้าคิดในเชิงเปรียบเทียบกับการเพิ่มขึ้นของราคาน้ำมัน ซึ่งในอดีตแรงงานขั้นต่ำ 20 บาทต่อวัน น้ำมันบาท 1.70 บาท วันนี้น้ำมันเพิ่มขึ้นมา 25 เท่า ก็ต้อง 500 บาท แรงงานจึงจะไม่เดือดร้อน ไม่ต้องเป็นหนี้เป็นสิน อยู่ได้อย่างพอเพียง หรือเพียงพอ ถ้าสูงกว่านี้ถึงจะอยู่ดี กินดี อย่างไรก็ดี ต้องขอชมเชยรัฐบาลว่ากล้าหาญ การปรับค่าแรงงานขั้นต่ำขึ้นมา 300 บาท ไม่ต้องกังวลว่าจะเกิดปัญหาคนตกงาน เพราะสถานการณ์น้ำท่วมที่ผ่านมา ทำให้ความต้องการแรงงานสูงขึ้น คนต้องซ่อมแซมบ้าน โรงงานต่าง ๆ ก็ยากที่จะย้ายฐานการผลิต เพราะหากได้รับความเสียหายจากน้ำท่วมใช้เวลาซ่อม 6 - 7 เดือนเป็นอย่างช้าก็สามารถเดินเครื่องการผลิตได้ แต่หากไปสร้างโรงงานใหม่ในประเทศอื่น ต้องใช้เวลาอย่างน้อย 3 ปี เพราะกว่าจะไปหาที่ดิน กว่าจะก่อสร้าง กว่าจะหาแรงงานโดยเฉพาะคนที่มีฝีมือซึ่งปัจจุบันหายาก ในระหว่างน้ำท่วมโรงงานหลายแห่งจึงต้องเลี้ยงแรงงานเอาไว้ ยังต้องจ่ายเงินเดือนทุกเดือน ดังนั้น ผมคิดว่าวันนี้เมืองไทย ดีเป็นประวัติศาสตร์ ประการแรกไทยพร้อมกว่าทุกประเทศ วันนี้ไทยมีเงินตรามากกว่าทุกประเทศในอาเซียน แต่น้อยกว่าสิงคโปร์ ขึ้นอยู่กับว่าไทยจะใช้ความได้เปรียบตรงนี้อย่างไร จะส่งเสริมอย่างไรเพื่อให้อุตสาหกรรมจากต่างประเทศเข้ามาลงทุนในประเทศไทย ปัจจุบัน ทุกประเทศต้องการที่จะเข้ามาลงทุนในประเทศไทย เพราะส่งออกไปญี่ปุ่นไม่มีภาษี ถ้าวันนี้ไปตั้งโรงงานในเมืองจีน ผลิตสินค้าแล้วส่งไปขายในประเทศญี่ปุ่นมีภาษี หรือไปตั้งโรงงานในประเทศญี่ปุ่นผลิตสินค้าส่งไปขายในประเทศจีนมีภาษี แต่หากญี่ปุ่นมาลงทุนในเมืองไทย ส่งไปญี่ปุ่นไม่มีภาษี ส่งออกไปจีนไม่มีภาษี ส่งออกไปอาเซียน 6 ประเทศไม่มีภาษี เมื่อเป็นเช่นนี้เชื่อว่านักลงทุนต้องเข้ามาลงทุนในไทยอย่างแน่นอน และไม่ใช่เฉพาะญี่ปุ่นกับจีนเท่านั้นที่จะมา เชื่อว่าอินเดีย เยอรมัน อเมริกา ก็จะเข้ามาลงทุน เพราะภูมิภาคนี้เป็นตลาดที่ยิ่งใหญ่มาก มีกำลังซื้อเกือบ 20 กว่าล้านคน ถ้าต่อไปรวมอินเดียด้วยก็ 30 ล้านคน ตลาดจะยิ่งใหญ่ขึ้นไปอีก แต่น่าเสียดาย การเมืองไทยยังไม่นิ่ง ถ้าการเมืองนิ่ง มั่นใจว่าไทยมีโอกาสดีเป็นประวัติศาสตร์ ซึ่งได้ศึกษาย้อนหลังไป พบว่าไม่มียุคไหน เวลาไหน ดีเท่ากับวันนี้ แล้ววันนี้คนไทยก็มีความพร้อม เพียงแต่ขาดรูปแบบการดำเนินการ ซึ่งต้องมาช่วยกันศึกษาต่อ ไทยต้องเปลี่ยนแปลง ต้องก้าวไปอีกก้าวหนึ่ง ต้องไม่ให้น้อยหน้า ต้องเป็นผู้นำในอาเซียน 10 ประเทศ ในส่วนของซี.พี.นั้นยินดีที่จะร่วมมือกับธ.ก.ส.ซึ่งเป็นสถาบันการเงิน มีเงินและมีความรู้ ซึ่งบางพื้นที่มีความรู้มากกว่าซี.พี.อีก หากธกส.และซี.พี.มารวมพลังกัน ก็จะเกิดประโยชน์แก่ประเทศชาติ ซี.พี.มีเทคโนโลยี มีตลาด เพราะซี.พี.ไปลงทุนอยู่ 14 ประเทศ มีสาขาอยู่ทั่วโลก สามารถนำสินค้าจากเมืองไทยไปขายได้หลายอย่าง เช่น ข้าว ไปขายทุกประเทศ กุ้งก็ขายในทุกประเทศที่มีสาขาอยู่ ไก่ ขายในยุโรป ญี่ปุ่น เกาหลี หมูก็เริ่มขายเข้าไปในญี่ปุ่น อินเดียก็เข้าไปหลายปีแล้วและกำลังสร้างตลาดภายในประเทศอินเดีย ส่วนในจีนซี.พี.เป็นกำลังหลัก พลังของซี.พี.ที่มีอยู่ ยินดีร่วมกับธกส.เพื่อเป้าหมายดียวกัน คือสร้างความร่ำรวยแก่เกษตรกรไทย ธกส.มีเงิน ธ.ก.ส.จะเป็นธนาคารที่ยิ่งใหญ่ในภาคพื้นเอเชีย แล้วมีธนาคารไหนที่จะสู้กับธ.ก.ส.ได้อีก แล้วต่อไปชาวนาต้องดีขึ้น เกษตรกรต้องร่ำรวยขึ้น การช่วยคนยากจนให้มีรายได้มากขึ้น ดีไปกว่าทำบุญอะไรทั้งสิ้น ยิ่งกว่าไปทำบุญอะไรทุกอย่าง ซี.พี.ยินดีเป็นส่วนหนึ่งของธ.ก.ส. เพราะธกส.ทำประโยชน์ให้กับประเทศ แล้วมีหน้าที่ตอบแทนบุญคุณแผ่นดิน ซี.พี.ลงทุนในประเทศไทย แล้วไปลงทุนทั่วโลกได้ในวันนี้ ต้องขอบคุณประเทศไทย ว่าไปแล้ว เกษตรกรไทยยังไม่แย่ หรือจนเกินไป ยังพร้อมที่จะเปลี่ยนแปลงได้ ทำให้ร่ำรวยขึ้นได้ เพียงแต่ธกส.ขาดเรื่องการตลาด ระบบอาจจะไม่เอื้ออำนวย ซี.พี.ยินดีมาเสริมตรงนี้ทำให้เป็นรูปธรรม ให้สังคมเห็น แล้วชักชวนนักธุรกิจ รวมทั้งสหกรณ์ เปลี่ยนรูปแบบการดำเนินงาน ในโลกนี้ไม่มีประเทศไหนที่ร่ำรวยแล้วไม่ปกป้องราคาสินค้าเกษตรให้สูง รัฐบาลที่เจริญแล้ว ไม่ว่าจะเป็น อเมริกา ยุโรป ญี่ปุ่น เกาหลี ไต้หวัน ถ้าบอกว่าไทยมีหมูราคาถูกกว่า 2-3 เท่าขายให้ จะเอาไหม เขาไม่เอา ไทยไปขายกุ้งราคาถูกให้อเมริกา เขาขึ้นภาษีทันที ห้ามเราเข้า เพราะเขารู้สึกว่าเรามาทำให้คนเลี้ยงกุ้งของอเมริกายากจน เขาบอกว่าเราจะมาล้างตลาดของเขา เขาไม่ต้องการให้สินค้าเกษตรราคาถูก เพราะถ้าราคาถูกแล้วเกษตรกรส่วนใหญ่จะร่ำรวยได้อย่างไร ในการทำเกษตรสมัยใหม่ ธ.ก.ส.ต้องดึงเอานักธุรกิจมารับความเสี่ยง แล้วสร้างเกษตรกรคนเก่งให้เกิดขึ้นในแต่ละท้องถิ่น และให้เกษตรกรคนเก่งทำหน้าที่เป็นผู้รับเหมาเพาะปลูก ซึ่งเชื่อได้เลยว่าทุกหมู่บ้านต้องมีเบอร์หนึ่ง หากทำนาได้อันดับหนึ่ง ก็ให้ชาวนาคนเก่งคนนี้มารับเหมาปลูกข้าวให้กับคนในหมู่บ้าน ถ้าคนเดียวไม่พอ ก็หาเบอร์สอง ต้องส่งเสริมช่วยสนับสนุนเงินทุน สำหรับซื้อเครื่องจักรกลการเกษตร เช่น รถแทรกเตอร์ ต้องลงทุนซื้อแทรกเตอร์ที่ทันสมัยให้เหมาะสมกับพื้นที่ แล้วให้เทคโนโลยี ซี.พี.ยินดีร่วมมืออย่างเต็มที่ และซี.พี.พร้อมที่จะจะมารับความเสี่ยง เหมาซื้อ ประกันราคา ทำให้เกษตรกรที่เพาะปลูก ไม่ต้องมาเสี่ยง ซึ่งเชื่อว่าทำได้ ถ้าธ.ก.ส.สนับสนุนทุนให้กับเกษตร เช่น สร้างฟาร์มในหมู่บ้านที่ทันสมัยที่สุดเป็นของหมู่บ้าน ทุกคนมีหุ้น แล้วคนในหมู่บ้านมีความสามารถ ช่วยกันดูแล ถ้าหากไม่มีเกษตรกรสนใจดูแลบริหาร ซี.พี.ก็ยินดีเข้าไปทำ หรือเช่าในราคาที่เกษตรกรสามารถส่งคืนดอกเบี้ย ส่งคืนเงินต้น แล้วยังมีกำไร ถ้าหากเกษตรกรสนใจก็เข้ามาเลี้ยงหมู เลี้ยงไก่ ได้มีรายได้เพิ่ม แต่ถ้าไม่สนใจก็ไปทำอาชีพอื่นได้มีรายได้เสริมจากการเกษตรที่จ้างซี.พี.บริหารหรือให้ซี.พี.เช่าเสียอีก เพื่อให้เห็นภาพ ยกตัวอย่าง ถ้าเลี้ยงไก่เนื้อต้องมีโรงเรือน โรงแปรรูป ต้องมาวางแผนร่วมกันว่าจะทำกี่ตำบล กี่หมู่บ้านมา ทำเป็นตัวอย่างขึ้นมาสักตัวอย่างหนึ่ง แล้วภาษีท้องที่จะเกิดด้วย เพราะถ้าเลี้ยงแต่ไก่อย่างเดียว ท้องถิ่นไม่ได้ภาษี ได้แต่ปุ๋ย ได้สร้างที่ดินให้มีคุณค่า แต่ท้องถิ่นไม่มีภาษี เพราะคนเลี้ยงไก่ไม่ต้องเสียภาษี แต่หากมีโรงงานแปรรูปแล้วผลิต สร้างคนมีรายได้สูงกว่าไปเลี้ยงไก่ สร้างอาชีพอีก 3 เท่า แล้วเงินเดือนดีกว่า ถ้าเกษตรกรเห็นว่าไม่ดี ไม่เหมาะสม เขาก็ไปรับจ้าง ไปเป็นคนงานที่อื่นก็ได้ สำหรับการเกษตรรูปแบบนี้ ประการที่หนึ่งเกษตรกรจะมีรายได้ไม่น้อยกว่าที่เคยได้รับ สองเกษตรกรจะมีทรัพย์สินถาวร เพราะเมื่อครบสัญญา 10 ปีทรัพย์สินจะเป็นของเกษตรกร เกษตรกรไม่ต้องผ่อนชำระเงินคืนธนาคาร ไม่ต้องผ่อนดอกเบี้ย เพราะคืนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ซี.พี.การันตีได้ ภายใน 10 ปี เกษตรกรคืนทุน ขอให้มาทดลองทำกัน ทำฟาร์มที่ทันสมัยที่สุดให้เป็นของคนในหมู่บ้าน ปัจจุบันซี.พี.ทำการเกษตรในรูปแบบนี้อยู่หลายแห่งที่เมืองจีน อย่างเช่น ปักกิ่ง เลี้ยงไก่ 3 ล้านตัว ในแต่ละวันจะมีไข่ 2 ล้านกว่าฟอง รองรับความต้องการตลาดได้เพียง 20%เท่านั้นยังสามารถเพิ่มกำลังการผลิตได้อีก 5 เท่าเพื่อรองรับความต้องการของตลาด ซี.พี.ผลิต 1 ใน 5 เท่า โดยให้กับเกษตรกรผู้ยากจนร่วมมือกับรัฐบาลปักกิ่ง ทำโรงเลี้ยงไก่ที่ทันสมัยที่สุดในโลก ซึ่งมีพร้อมหมดทุกอย่าง มีทั้งโรงแปรสภาพไข่ โรงปุ๋ยขี้ไก่ โรงเชือด มีโรงงานอาหารสัตว์ทันสมัย ไม่ต้องใช้แรงงานคน ทำเป็นท่อส่ง จัดส่งวันละ 2 รอบ เหมือนส่งน้ำประปา คิดแล้วต้นทุนจะถูกที่สุดในประเทศจีนและถูกที่สุดในโลก เหนือกว่าอเมริกา เพราะแม้อเมริกาจะเลี้ยงไก่ถึง 8 ล้านตัว แต่โรงงานแปรสภาพไข่ โรงงานต่างๆ อยู่กระจัดกระจาย ทำให้ต้องเสียค่าขนส่ง แต่ของซี.พี.ที่เมืองจีนทำครบเครื่อง มีทั้งโรงงานปุ๋ย แล้วไก่ตายก็นำไปเลี้ยงจระเข้ ไม่ต้องใช้น้ำมันเผา เมื่อ 10 กว่าปีก่อน ทุก ๆ วันจะต้องมีไก่ตายด้วยสาเหตุต่างกัน หัวใจวายบ้าง เป็นโรคอื่น ๆ บ้าง ก็ต้องเอาน้ำมันไปเผา เสียค่าน้ำมันประมาณ 5 ล้านบาทต่อปี ถ้าเป็นปัจจุบันอาจจะเป็น 10 ล้านบาทเป็นอย่างน้อย แต่เมื่อทำฟาร์มจระเข้ แล้วนำไก่ตายไปให้จระเข้กินเป็นอาหาร ทำให้ฟาร์มจระเข้มีรายได้จากการขายลูกจระเข้ 6-7 ล้านบาทต่อปี ไก่ตายทุกวันไปให้จระเข้ เมื่อทำครบเครื่องต้นทุนจึงถูกที่สุด เกษตรสมัยใหม่คนหนึ่งเลี้ยงไก่ได้ 1.5 แสนตัว แล้วเกษตรกรที่เหลือจะไปไหน ก็ไปโรงงาน ไปขายไก่ ไปร้านไก่ย่างห้าดาว ไปขายข้าวมันไก่ เพราะจะมีอาชีพตามมาอีกมากมาย ที่สามารถสร้างรายได้สูงกว่าการทำเกษตรในรูปแบบเดิม ถ้าทุกคนไปเลี้ยงไก่เป็นรายเล็กรายย่อย แล้วนำไปขาย ขายราคาสูง คนจนก็ไม่กิน ขายราคาต่ำก็ขาดทุน เหมือนเมื่อสมัย 40 ปีก่อน เลี้ยง 100 ตัว เฉพาะค่าเลี้ยง ค่าขนส่ง ค่าเสียหาย ส่งอาหารทุกอาทิตย์ รวมต้นทุนค่าใช้จ่ายต่อไก่หนึ่งตัวก็ 50 บาท แล้วเกษตรกรจะอยู่ได้อย่างไร ซี.พี.ไปส่งเสริมเลี้ยง 10,000 ตัว ค่าใช้จ่ายต่อตัวเหลือ 3 บาท คนจนก็กินไก่ได้ ส่งออกไปขายเยอรมัน ขายไปยุโรป การทำเกษตรสมัยใหม่ มี 3 รูปแบบ แบบหนึ่ง คือ สร้างคนเก่งในหมู่บ้านเป็นผู้รับเหมา อีกแบบหนึ่งเป็นรูปของสมาคมหรือสหกรณ์เป็นผู้นำ อีกแบบหนึ่งคือนักธุรกิจเป็นผู้นำ แต่สุดท้ายผู้รับเหมาก็ยังต้องเป็นเกษตรกร คนในท้องถิ่น การเลี้ยงสัตว์ค่อนข้างละเอียดอ่อนกว่าการเพาะปลูก เพราะการเพาะปลูกขึ้นอยู่กับฤดู แล้วเวลาเก็บเกี่ยวเสร็จก็มีที่เก็บ ที่อบอย่างดี แต่การเลี้ยงสัตว์มี 6 - 7 ขั้นตอน นับตั้งแต่การผลิตปู่ย่าพันธุ์ พ่อแม่พันธุ์ จนถึงลูกหมู และในทุกๆ ขั้นตอนต้องวางแผนเวลาไม่ให้ขัดข้อง เพราะจะเกิดความเสียหายอย่างมหาศาล สมมติว่า ผมมีโรงงานที่วันหนึ่งฆ่าไก่ 330,000 ตัว แต่ไม่มีไก่ โรงงานทั้งโรงงานปิด คนงานหลายพันคนถูกกระทบ ยังไม่พอ ลูกค้า คนขนส่ง คนจับไก่ ชำแหละแล้วแปรสภาพ ส่งออกกระจายไปในตลาดต่างประเทศ ได้รับผลกระทบหมด ถ้าไปดูที่โคราชซี.พี.ผลิตไก่ 100 ล้านตัวต่อปี วันหนึ่งต้องฆ่าไก่ 300,000 กว่าตัว หากวันหนึ่งจับไก่ 1 ฟาร์ม ฟาร์มหนึ่ง 300,000 กว่าตัวต่อวัน ถ้า 45 วันก็ต้องมี 45 ฟาร์ม เพิ่มอีก 2 วันทำความสะอาดก็ต้อง 47 วัน มีการจับไก่ทุกวัน ถ้าวันไหนติดขัดไม่เอาไก่มาฆ่า ผู้ได้รับผลกระทบหลายพันคน รวมทั้งลูกค้า โลจิสติกส์ หยุดหมด ถ้าวันนี้ไม่ได้ไปจับ ข้างหลังก็คือลูกไก่ไม่มีที่เลี้ยง โรงงานอาหารสัตว์หยุดหมด วันเดียวเท่านั้น เสียหายมหาศาล อย่างโรงเรือนเลี้ยงหมูพันธ์ จะเวียนกันเข้าโรงพยาบาลคลอด แม่หมูจะได้รับการดูแลเป็นพิเศษ มีหมอ มีผู้เชี่ยวชาญเฝ้า 24 ชั่วโมง ถ้าหากว่าตรงนี้ขาดตอน หมูเต็มอยู่ในห้องคลอด แม่หมูที่จะเข้าไปใหม่ไม่มีที่คลอด เสียหายมาก ดังนั้นเป็นความละเอียดอ่อน ที่เกษตรสมัยใหม่ ต้องวางแผนอย่างละเอียด เพราะจะติดขัดไม่ได้ ถึงเวลาต้องจับไปชำแหละ ถึงเวลาต้องไปขาย นาทีไหนจะต้องไปจับไก่ เพราะถ้าจับมาเร็วเกินไป เพื่อมารอเข้าโรงฆ่า ไก่ก็เสียหาย ฉะนั้นจากฟาร์มถึงโรงฆ่าจึงต้องอยู่ในรัศมีไม่เกิน 5 กิโลเมตร วันนี้ซี.พี.ไปทำการเกษตรในรูปแบบนี้ที่เมืองจีนโดยร่วมมือกับรัฐบาลจีน เพราะเมืองไทยที่ดินเราหาอย่างนี้ไม่ได้ แต่ถ้าในเมืองไทยได้ร่วมกับธ.ก.ส. ทดลองจัดทำเป็นหมู่บ้าน สร้างโรงงานอาหารสัตว์ไว้ที่ใจกลางหมู่บ้าน ไม่ต้องมีรถขนส่งใช้ท่อส่ง ไข่ไม่ต้องเอารถไปรับ ไม่เสียหาย ไข่ไม่แตก ถ้ามีบุบ มีร้าวบ้างก็แปรสภาพเป็นไข่ผง ไข่เหลว ไข่ขาว ขายไปทั่วโลกในอุตสาหกรรมทำขนมปัง ทำอาหาร อย่างไข่ผง เราขายให้กับโอวัลติล หรือไมโล หรือพวกทำขนมปังขาย